با تغییر رویکرد مبارزات خشونت آمیز در چند دهه اخیر، مردم ایران نیز رفته رفته با مبارزات مدنی مسالمت آمیز بیش از پیش آشنا شده و توانسته اند گام‌های موثری در مسیر دستیابی به خواست تاریخی خود که همان رسیدن به آزادی و استقرار دموکراسی است، بردارند. با این حال این پرسش همواره مطرح است که آیا ما ایرانیان، از تمامی پتانسیل‌های مدنی مسالمت آمیز مطلع شده وتوانسته ایم به نحو شایسته ای از آن برای رسیدن به مطالبات عمومی استفاده کنیم؟ پاسخ این سئوال از سوی بسیاری از دموکراسی خواهان و گروههایی که در زمینه آموزشهای مدنی و مفاهیم حقوق بشری فعالیت می کنند و تلاشهای آنان دستاوردهای قابل توجهی را نیز به همراه داشته، داده شده ؛ با این حال باز این پرسش پیش می آید که آیا این تلاش‌ها کافیست؟